|
Geen
gemest kalf maar een geslacht schaap
Fam.
Jona terug uit onveilig Irak
Na tien jaar zagen B. Jona en zijn vrouw en kinderen de familie weer in
levende lijve. Het echtpaar vluchtte indertijd met hun drie toen kleine
kinderen uit Irak omdat de grond hen onder de voeten te heet werd. Niet
het gemeste kalf stond enkele weken geleden klaar bij aankomst in hun
geboortestreek Ninevé. Neen, naar ’s land gewoonte was er wel
een schaap geslacht. Zowel bij de ouders van B. Jona en bij de ouders van
zijn vrouw.
Ontroerend het weerzien na tien jaar. Zoals ze ook geraakt
waren door de voorbede in de Grote Kerk, vlak na terugkomst, door ds.
H. van de Belt. Maar ook het meeleven uit de gemeente doet hen goed. Voor de
kinderen was het een dubbele ervaring: terug naar hun wortels, het weerzien
maar vooral voor de drie kinderen ook de kennismaking met de familie. De reis
was enerverend: Eerst per vliegtuig naar Aleppo in Syrie, toen per auto naar
de familie in Irak.
Voor B. Jona had het bezoek een dubbele betekenis. Hij is namelijk
bestuurslid van Stichting ”De Herder”. Die begon vorig jaar met het
ondersteunen van weeskinderen in Irak. Dat was al voor de oorlog in dat
land. In de stichting zit ook ons gemeentelid A. Hakvoort. Jona komt uit de
Irakese stad Mosul (Ninevé). In het begin is via niet-officiële
kanalen gewerkt. Maar nu werkt de stichting officieel. Inmiddels worden al
tien kinderen worden met giften uit ons land geholpen. In Irak is een
commissie gevormd die het werk uitvoert. Hoewel alles goed was geregeld was
het toch een opluchting dat alles voor honderd procent in orde was, aldus een
dankbare B. Jona. Hij constateerde alleen dat de hulp die “De
Herder” kan bieden een druppel op een gloeiende plaat is.
In oorlogen zijn jongeren altijd het kind van de rekening. Elke oorlog
brengt wezen voort. De oorlog in het Midden-Oosten was daarop geen
uitzondering zijn. B. Jona, ooit hoogleraar in de Irakese stad Mosul,
het bijbelse Ninevé, maar nu voorzien van de Nederlandse nationaliteit, is
geschrokken van de situatie in Irak: anarchie, een ieder doet wat goed is in
eigen oog. De algemene voorzieningen als riolering en
elektriciteitsvoorziening zijn slecht. Er is slechts een aantal uren per dag
elektrisch en particulieren met generatoren rekenen woekerprijzen. Iedereen
neemt het recht in eigen hand en wraakacties voor oude of nieuwe vetes zijn
schering en inslag. Christenen zijn al helemaal het kind van de rekening. Ze
lijken vogelvrij. De leiding van de christelijke kerk is meer geïnteresseerd
in eigen overleven en eigen welzijn dan dat ze zich bekommeren om hun
schapen. Het geestelijk klimaat in christelijk Irak, altijd vanwege de
minderheidspositie hecht en sterk, viel de Jona’s tegen.
Zijn vrouw vertelt dat bij de recente aanslagen op kerken haar zus een
drie van haar kinderen gewond raakten. Ze ziet in de poging om op een
zondagavond zes kerken tegelijk tijdens een dienst met bommen op
te blazen als een georganiseerde aanval van moslimfundamentalisten.
Via een maandelijkse donatie kan men nog steeds ’herder’ worden van een
Irakees weeskind. De eerste vijf herders hebben zich al vrij snel aangemeld.
„Het gaf de stichting moed om de vleugels uit te slaan maar wij hopen op
bredere ondersteuning want de nood is groot..”
Veel Irakezen leven onder de armoedegrens, weet B. Jona. „Sinds 1990, toen
Irak dankzij de oliereserves nog een welvarende natie was, is de
levensstandaard drastisch gedaald. Het gemiddelde maandsalaris daalde van 500
naar enkele euro’s per maand. De kindersterfte is ontzettend groot.”
Irakezen in Nederland helpen al langer familieleden in Irak. Vooral
familieleden van vluchtelingen hebben het altijd moeilijk gehad.
Vluchtelingen beschouwen het daarom als morele verplichting hun familie te
helpen.
B. Jona hoopt dat als christenen in Nederland de handen ineen slaan, zijn
geboortestad Mosul kan uitgroeien tot een stad met een echt christelijk
gezicht. “Daar kan dan het bijbels getuigenis in dit moslimland sterk tot
uitdrukking komen, mede door het christelijk dienstbetoon aan de
weeskinderen.” De situatie is er wel heel moeilijk maar het werk van
“De Herder” blijkt meer dan nodig. Met geld van de stichting heeft hij
ook nog heel schrijnende gevallen kunnen helpen. “Ik was blij te kunnen
helpen maar het doet mij zeer dat ik zo velen aan hun lot moest overlaten”,
verzucht B. Jona.
B. Jona is bang dat als christenen in ieder geval hun eigen weeskinderen niet
opvangen deze in een andere milieu zullen opgroeien. ‘’Daarom ligt
er een geweldige verantwoordelijkheid op christenen in ons land om deze wezen
te helpen”’. Stichting de herder wil er graag de christinnen en de moslim
weeskinderen bij helpen.
Op verzoek van B. Jona’s vader en anderen is het gezin zeker een week
eerder dan gepland teruggekeerd naar Nederland. Het gevaar is namelijk groot
dat als kwade elementen in de gaten hebben dat er Irakezen zijn uit het
buitenland deze gekidnapt worden. Losgeld is dan het doel. Zo is er in hun
geboortestreek een dochtertje van een weduwe vermoord. Wraak of iets anders.
B. Jona vult aan, Iemand werd ontvoerd en met een afgehakte hand en een
uitgestoken oog teruggevonden. Een geheim werkend leger van
moslimfundamentalisten heeft het vooral op christenen voorzien.
B. Jona ging ook terug naar de universiteit waar hij eerder hoogleraar
was. Hij schrok van de sfeer. Hij vreest dat de wetenschap niet langer
objectief zal zijn, ziet religie onvrijheid toenemen. “”De angst regeert
meer en meer. We voelden ons steeds meer vreemdeling in eigen land. De
toekomst baart zorgen. Maar hopelijk gaat het werk van stichting
“De Herder” door.
Op
de hoogte blijven van de situatie in Irak?
Meld
je even aan voor onze nieuwsbrief
Alle rechten voorbehouden
© Stichting de Herder
|