Home - Ons doel - Nieuws - Activiteiten - Doneren - Bestuur - Partners - Contact
 

 


De weeskinderen in Alqosh

Na een klein beetje uitgeslapen te zijn gingen we om 10:00 naar Alqosh, dit is de plaats waar vermoedelijk de profeet Nahum begraven is. (ik heb nog gezocht op internet maar zie er niks over) na een uurtje rijden kwamen we aan in dit dorp en werden we naar een bijgebouw van de plaatselijke kerk geleid. Hier wonen een heel aantal weeskinderen (ongv. 25), we mochten de slaap, eet en vrije tijd zalen bezichtigen. De meeste kinderen waren er erg mee ingenomen dat een blonde lange slungel uit het buitenland een bezoekje bracht en namens de stichting ook cadeautjes mocht uitdelen.

 

 

Eerst gingen we lekker eten...

 

 

 

Na de maaltijd, kregen alle kinderen gloednieuwe voetbalkleren. Onze vertegenwoordigers hadden dit twee dagen eerder samen met de kinderen uitgezocht, waarna ze alles weer ingepakt hebben. Het was namelijk de bedoeling dat ik ze één voor één het cadeau zou geven. Dit ging gepaard met een heleboel kusjes. (zoals dat daar gewoon is) 

 

 

Natuurlijk gingen we direct voetballen, na 10 min moesten we vanwege de warmte er helaas mee stoppen.

 

 

Na afscheid genomen te hebben van de weeskinderen gingen we naar de begraafplaats van de profeet Nahum. Eigenlijk was er maar weinig te zien, het hele gebouw was afgebrokkeld ze waren op dat moment ook bezig met enkele renovatie projecten. Op deze plek woonden vroeger de Jezuïeten, deze mensen zijn door enkele invallen van moslims vermoord. In de kerker zagen we veel onleesbare teksten van oude geschriften, die ongeveer 1200 v Chr. geschreven zijn. (zoals hieronder) 

 

 

De gids vertelde het een en ander over de geschiedenis en de achtergrond van deze ereplaats voor Nahum. Ik zag ook dat mensen kaarsjes opstaken, en een kruisje sloegen. Voor de “veiligheid” werd me verteld, laten we bidden voor deze mensen en ze vertellen over Jezus Christus de Enige Persoon die werkelijke veiligheid biedt.

 

Na dit bezoekje reden we weer naar huis, in een wel erg warme auto. 

Onderweg kwamen we nog langs een klein winkeltje dat hoofdzakelijk olijven verkocht (ook wel augurken en dergelijke) er werden enkele zakken met olijven meegenomen.

Zelf vind ik ze niet te pruimen maar in Irak en omliggende landen is het dagelijkse kost. Volgens Benjamin moet je ze echt leren eten, dat probeer ik later nog wel ff....








Alle rechten voorbehouden
© Stichting de Herder